Perde duyusu doğuştan gelen sabit bir yetenek değil, eğitimle geliştirilebilen bir beceridir.
Perdesiz bir çalgıda bu beceri, tekniğin kendisi kadar belirleyicidir. Bu yüzden kulak eğitimi ertelenemez.
Geliştirmenin ilk yolu, basılan sesi açık tellerle karşılaştırmaktır. Karşılaştırma yavaş tempoda yapılır.
Akort edilmiş açık tel sabit bir ölçü sunar ve sapmayı anında görünür kılar. Sapma ayrıca çift ses çalışmasıyla da duyulur.
İkinci yol, her sesin ardından kısa bir duraklama bırakarak kulağın değerlendirme yapmasına imkân vermektir.
Hızlı ve kesintisiz çalışma bu değerlendirme süresini ortadan kaldırır. Duraklama yarım saniye kadar sürer.
Üçüncü yol, çalışılan sesi önce zihinde duymak, sonra parmağı yerleştirmektir.
Zihinde duyulan ses ile çıkan ses arasındaki fark doğrudan bir geri bildirim oluşturur. Bu yöntem iç duyma olarak adlandırılır.
Dördüncü yol, düzenli dinleme yoluyla aralık kalıplarını belleğe yerleştirmektir. Kalıplar dinlenen dağardan gelir.
Perde duyusu haftalar içinde değil aylar içinde gelişir ve süreklilik ister. Süreklilik günlük çalışmayla sağlanır.
Derslerimizde perde duyusu, karşılaştırma ve önceden duyma alıştırmalarıyla düzenli çalıştırılır. Alıştırmalar her derste tekrarlanır.