Bach altı eserden oluşan bu diziyi 1720’de tamamladı: üç sonat ve üç partita. Eşlik yoktur. Keman hem ezgiyi hem armoniyi hem de bas hattını taşımak zorundadır.
Çözüm, kulağın boşlukları doldurmasıdır. Sesler her zaman aynı anda duyulmaz; art arda gelir ve dinleyici bunları tek bir doku gibi algılar. Yazının ustalığı burada saklıdır.
Sonatlar dört bölümlüdür ve ikinci bölümleri fügdür. Partitalar ise dans bölümlerinden kurulur: allemande, courante, sarabande, gigue. İkinci partitanın sonundaki chaconne, tek başına on beş dakikaya yaklaşır.
Dizi uzun süre yalnız alıştırma sayıldı. Ondokuzuncu yüzyılda Joachim’ın konser programlarına alması, sonra da Szigeti ve Menuhin’in kayıtları bu algıyı değiştirdi.
Derslerimizde bu eserler her düzeyde bir karşılığı olan dağar olarak kullanılır; başlangıçta tek bir dans bölümü, ileri aşamada füg ve chaconne çalışılır.