Beethoven keman konçertosunu 1806’da yazdı. İlk icrası aceleye gelmişti; solist Franz Clement partiyi neredeyse ilk okuyuşta çaldı. Eser ilgi görmedi ve uzun süre kenarda kaldı.
Sorun eserin kendisindeydi denebilir. Konçerto o dönemin beklentisine göre uzun, sakin ve gösterişsizdir. Solist ilk bölümde dakikalarca beklemek zorundadır; orkestra fikri kurar, keman sonra girer.
Dönüm noktası 1844’tür. On üç yaşındaki Joseph Joachim, Mendelssohn yönetimindeki orkestrayla eseri Londra’da çaldı. Bu icradan sonra konçerto dağarın merkezine yerleşti.
Bugün teknik güçlüğünden çok müzikal güçlüğüyle anılır. Uzun ve sade çizgiler, en küçük entonasyon sapmasını ve yay dağılımındaki düzensizliği açıkta bırakır. Saklanacak yer yoktur.
Derslerimizde bu eser ileri dağarda ele alınır; öncesinde uzun yay çalışması ve sade ezgilerde ton dengesi ayrı bir başlık olarak yürütülür.