Konçerto, solo çalgı ile orkestranın karşılıklı olarak yer aldığı büyük biçimli bir eserdir.
Keman dağarında konçerto, hem teknik hem müzikal açıdan en kapsamlı biçimdir. Biçim yüzyıllar içinde değişmiştir.
Barok dönemde konçerto üç bölümlü bir yapıda kurulur ve bölümler hızlı, yavaş, hızlı sıralanır.
Bu dönemde solo çalgı ile topluluk arasındaki karşıtlık yapının temelini oluşturur. Karşıtlık ritornello düzeniyle kurulur.
Klasik dönemde konçerto biçimi genişler ve ilk bölüm uzun bir sunum bölümüyle açılır.
Solo giriş bu dönemde orkestra sunumunun ardından gelir ve beklentiyi karşılar. Bu düzen klasik biçimin belirgin özelliğidir.
Romantik dönemde konçerto teknik açıdan belirgin biçimde ağırlaşır ve ses aralığı genişler.
Bu dönemin konçertoları icracıdan geniş vibrato ve yüksek pozisyon hâkimiyeti ister. Bu eserler ileri düzeyde programa alınır.
Yirminci yüzyılda ise biçim çeşitlenir ve ritim yapıları karmaşıklaşır. Ritim kalıpları düzensiz ölçüler kullanabilir.
Öğrencinin dağarını tanıması, ileride hangi eserlere yöneleceğini bilinçli seçmesini sağlar. Seçim öğretmenle birlikte yapılır.
Derslerimizde konçerto dağarı dönemlere göre tanıtılır ve dinleme ödevleriyle desteklenir.